شناختن رکن است




عنوان مجموعه اشعار : بی نام
شاعر : میثم علی یزدی


عنوان شعر اول : بی نام
صحبت ز می وپیاله کم کن...
گر میرسدت پیاله رو کن...

تاکی بگوییم فلانی به نمازست...
برخیز وضو وضو وضو کن...

هر بار زدم لاف کرامات وافاضات...
کاهی تو بیا زمور دورکن...

این جامه که رفته ای درونش...
عریان شو و دست بر سبو کن...

گفتی که شب است صبر تا صبح...
پرده بدر وبه نور رو کن...
ای کاش که یار یار باشد...
یار آمده زانو زن شروع کن...

ای خسته دل پر از هیاهو...
کم های زن و بیا تو هو کن‌‌‌...

عنوان شعر دوم : سیاهچاله
عشق است در این هوای بارانی

من باشم و تو میان سرگردانی

عشق است به پایان برسد سکوت امشب

با بوسه بر آن دو لعل پر تب

عشق است بر آن نیاز و آن ناز

سجده بزند خدای پر راز

عشق است ترنم بهاری
حسرت ببرد بر آن خماری
عشق است که بال وپرگشوده
پروانه دل به سوی بوسه

عشق است در آن سیاهچاله
میافتام و میشوم ستاره

عنوان شعر سوم : م
م
نقد این شعر از : امیرعلی سلیمانی
در این یادداشت نگاهی نقادانه خواهیم داشت به دو اثر از دوست شاعر ارجمند جناب میثم علی‌یزدی، ابتدا از طرف پایگاه نقد شعر و همکاران منتقدم ورود شما را به این پایگاه خوشامد گفته و امیدوارم تعامل شما با این پایگاه به پیشرفت شعر شما کمک کند.
آن طور که از سابقه شعری‌تان و همچنین کیفیت این دو اثر استنباط می‌کنم در ابتدای راه شاعری قرار دارید، این مرحله، مرحله‌ای مهم برای کیفیت بخشی به ادامه مسیر شماست، ابتدا تکلیف خودتان با نوشتن را معین کنید، در جامعه ما عده‌ی زیادی هستند که بسته به شرایط زندگی و در دوره‌ای از حیات خود دست به قلم برده و نوشته‌هایی را ثبت کرده‌اند، بی‌آنکه مخاطب، منتقد و حتی خودشان نام آن سروده‌ها را شعر بنامند، این اتفاق فی‌النفسه خوب است زیرا غیر از اینکه برای خود فرد نگارنده خاطره‌سازی می‌کند، به تلطیف احساسات و عواطف فرد هم کمک می‌کند، اما بحث ما در این پایگاه و البته با دوستان نویسنده و شاعر در این سایت بحث جدی‌تر و البته علمی‌تری‌ست، فرض را بر این گذاشته‌‎ایم که عزیزی که اثرش را برای نقد ارسال می‌کند جدی‌تر به شعر فکر می‌کند و این نکته مهمی در نقد آثار این دوستان خواهد بود.
دو اثری که برای پایگاه ارسال کرده‌اید مقدمات شعری را تا حدودی دارا هستند، نسبتا دارای وزن و قافیه هستند و به دنبال زبان شاعرانه‌اند. این‌ها نشان می‌دهد شما قواعد سرودن را تا حدودی می‌شناسید، به نقد جزییات آثار نمی‌پردازم، در سه نکته کلی این دو اثر را می‌توان مورد بررسی قرار داد.
یک. وزن. شما وقتی می‌خواهید در قوالب کلاسیک مثل غزل، قصیده، مثنوی و... بنویسید باید وزن را به درستی بشناسید و رعایت کنید، این درست است که پس از مدتی شما با تقطیع عروضی در سرودن کاری نخواهید داشت و به صورت ذهنی و گوشی می‌توانید وزن را رعایت کنید اما در ابتدای کار نیاز دارید وزن را بشناسید. مثلا در شعر اول به نظر می‌آید وزن شعر(مفعولُ مفاعلن فعولن) باید باشد. ما وزن یک شعر را بر اساس وزن مصراع نخست شعر در نظر می‌گیریم، اما این در باقی مصاریع شعر به درستی رعایت نشده است در برخی از مصرع‌ها چند هجا کم و در برخی چند هجا اضافه دارد. در شعر دوم نیز این اتفاق افتاده است، میزان ایرادات وزنی نیز به اندازه‌ای‌ست که می‌توان گفت شما بر وزن عروضی هنوز مسلط نشده‌اید. پس باید سعی کنید با خواندن قواعد وزن و تمرین و تکرار این مورد مهم را در شعر خود ارتقا دهید.
دو. قافیه. رعایت قافیه و ردیف هم مانند وزن در شعر ضروری‌ست، این‌ها مقدمات اساسی در شعر کلاسیک هستند، شعر کلاسیک تا وقتی که مساله‌اش با این موارد بدیهی باشد یعنی هنوز کامل نشده است، شاعر کلاسیک وقتی از سلامت وزن و قافیه و ردیف مطمئن نیست حرفی هم که می‌زند آنقدرها مورد توجه قرار نمی‌گیرد، اگر هنوز دقیق قافیه و ردیف را نمی‌شناسید توصیه می‌کنم هر چه زودتر در کتابی در حوزه تئوری در این مورد بخوانید، شعر اول با توجه به این‌که ردیف"کن" تکرار شده است انگار که قصد داشته‌اید غزل بنویسید، اما جز در چند مورد تمام قافیه‌ها غلط هستند، کم کن و رو کن با هم قافیه درستی ندارند، همچنین دور کن و رو کن و الی آخر. در شعر دوم هم که به ظاهر مثنوی‌ست قافیه دو بیت پایانی اشتباه است.
سه. زبان. این که لزوما وقتی می‌خواهیم شعری بنویسیم باید از زبان کهن یا فضای زبانی کهن استفاده کنیم تصور غلطی‌ست، زبان شعر به شرط رعایت فخامت شاعرانه می‌تواند به زبان امروز هم نزدیک باشد، اتفاقا وقتی به زبان امروز نزدیک می‌شویم به شرط رعایت بیان شاعرانه و همچنین حفظ تناسب‌های زبانی بی‌شک می‌توانیم آثار درخشان‌تر و پر مخاطب‌تری را خلق کنیم. به نظر می‌رسد شما هنوز در شناخت زبان شعری تسلط کامل را به دست نیاورده‌اید، توصیه می‌کنم قدری بیشتر شعر امروز را مطالعه کنید تا دایره شناخت‌تان از زبان شعر امروز وسیع تر شود.
در پایان دو کتاب معرفی می‌کنم که قطعا در شناخت قواعد شعری به شما کمک می‌کنند، کتاب روزنه از استاد محمدکاظم کاظمی شاعر و نویسنده ارجمند افغانستانی و تار و پود که اثر سیدمهدی موسوی شاعر و پژوهشگر اهل قم است.
امیدوارم در آینده نزدیک آثار درخشان‌تری از شما در این پایگاه بخوانم.

منتقد : امیرعلی سلیمانی

شاعر، منتقد و ترانه‌سرا/ متولد 14 آذر 1370/ دانشجوی دکتری زبان شناسی/ متولد صحنه/ مدیر مسئول نشر نزدیک‌تر



دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.