حالا سعی کنید شعر بنویسید




عنوان مجموعه اشعار : ذهن زیبا
شاعر : سید صالح فتوحی


عنوان شعر اول : زندگی
زندگی زمانیست برای زیستن
تجربه کردن و به کار بستن
زندگی فرصتی است بی تکرار
زمانی است بر مبنای یک قرار
زندگی
فرصتی برای زیستن
زمانی برای آموختن
لحظه ای است برای درخشیدن
یا اینکه بی هدف،
پوچ و بی معنا گذشتن


عنوان شعر دوم : مادر
بغل می کند مرا با آغوشی گرم
آرام می کند مرا با نغمه های شیرین
گرمای وجودش، گرما بخش من است
و خنده هایش ، شادی بخش من
با دستانی پر مهر
نوازش می دهد مرا
با قلبی به روشنایی آفتاب
به زیبایی مهتاب
با آرامشی کمیاب
پرورش می دهد مرا
در دامن خود
همچون گل
فرشته ای مهربان
فرشته ای نگهبان
نامش بی نشان نیست
من نام نهادم او را مادر ، مادر ، مادر


عنوان شعر سوم : معشوق

در چمنزار نشسته بودم
که ناگه نسیم دل انگیزی
شروع به وزیدن کرد
نسیم نوید می داد
نوید از دیدار معشوق و دلبر
که هر لحظه نزدیک تر می شود
و تپش قلبم را بیشتر می کند
و هیجانم را چند برابر
اکنون زمان موعود فرا رسید
و معشوق به دیدار آمد
دست هایش را در دست هایم گره کرد
و چشم هایش را در چشم هایم دوخت
دست هایش به لطافت گل های بهاری
و چشم هایش رویایی و دریایی
در لحظاتی که با او هستم آرام می شوم
و غم هایم را فراموش می کنم.
نقد این شعر از : روح‌الله احمدی
سلام بر دوست جوانم. شعر بی‌وزن که با اسم‌های شعر آزاد، شعر نو یا شعر سپید شناخته می‌شود، همانطور که مشخص است، موزون نیست و قواعد وزن و عروض و قافیه را ندارد اما این نوع از شعر هم قواعد خاصی برای خودش دارد که باید درباره‌شان حسابی مطالعه کنید و کلیات و جزئیات آن‌ها را یاد بگیرید. برای دوستانی که نوشتن را تازه شروع کرده‌اند، گاهی دو تفکر اشتباه پیش می‌آید؛ اول اینکه با تکه‌تکه کردن جملات، حذف بعضی از واژه‌ها، جابه‌جایی ارکان جمله و ناقص نوشتن بعضی از جمله‌ها می‌شود شعر سپید نوشت! دوم اینکه با زیر هم نوشتن یک متن، می‌شود آن را به شعر تبدیل کرد! آثار شما از نوع دوم است. نوشته‌هایتان حس خوبی دارند اما احساس به تنهایی نمی‌تواند شعر باشد. گاهی از تشبیه، جان‌بخشی و دیگر آرایه‌های ادبی هم استفاده کرده‌اید اما این‌ها چقدر توانسته‌اند به شعر شدنِ نوشته‌تان کمک کنند؟ اصلاً چرا به تشبیه، استعاره، ایهام و این‌چیزها آرایۀ ادبی می‌گویند؟ چون باید نوشته را بیارایند و زیبایی بیشتری خلق کنند. اگر شاعر یا نویسنده در نوشته‌اش کلی تشبیه داشته باشد اما نتواند از آن‌ها به نفع نوشته بهره ببرد، آن تشبیه‌ها دیگر آرایه نیستند! چون نتوانسته‌اند به زیبایی بیشتر نوشته کمک کنند. اصلاً چرا شعر به زیبایی نیاز دارد؟ یکی از تفاوت‌های اصلی شعر و متن همین است. متن در حالت کلی می‌خواهد پیامی را به مخاطب برساند. این پیام می‌تواند در قالب نامه، خاطره، گزارش، خبر، متن‌های انگیزشی و شکل‌های مختلف دیگر ارائه شود. اما شعر قرار است چه کار کند؟ شعر می‌خواهد پیامش را به شکلی تأثیرگذار و لذت‌بخش به خواننده منتقل کند؛ پس جذابیت می‌تواند نقش ویژه‌ای داشته باشد. برای ایجاد «جذابیت» می‌توانید روش‌های مختلفی را امتحان کنید. یکی از روش‌های ایجاد جذابیت، حرف‌های جدید است. مخاطب با خواندن یا شنیدن حرف‌هایی که برایش تازگی دارد، به نوشته جذب می‌شود. برای زدن حرف‌های جدید، لازم نیست عجیب و غریب حرف زد! همین که نگاه نویی به مسائل مختلف داشته باشیم و زاویۀ دید جدید و منحصربه‌فردی را پیدا کنیم کافی است. با مطالعۀ زیاد و خواندن اشعار دیگران، هم می‌توانیم با زاویۀ دید آن‌ها آشنا شویم و بررسی کنیم که چه پیامی را چطور به مخاطب منتقل کرده‌اند، هم سعی می‌کنیم مثل آن‌ها ننویسیم تا نو بودن نوشتۀ ما خودش را نشان بدهد. یکی دیگر از تفاوت‌های نثر با شعر، عمق نوشته است. شعر معمولاً چندلایه و عمیق نوشته شده است اما نثر رو نوشته شده است و مضمون را در سطح منتقل می‌کند. البته که نوشته‌های شما با توجه به استفاده از صنایع ادبی و نوع نگارش آن‌ها، از نثر معمولی فاصله گرفته و به نثر ادبی نزدیک شده‌اند اما هنوز تا شعر راه زیادی است.
شما ذوق خوبی دارید و احساس در نوشته‌هایتان مشخص است اما برای شعر نوشتن باید به‌شدت مطالعه کنید. اما چه بخوانید؟ اول دربارۀ مباحث نظری شعر. انواع شعر را بشناسید، دربارۀ آن‌ها مطالعه کنید و ویژگی‌های هر کدام را بررسی کنید. دوم خود شعر! شعر زیاد بخوانید. ظاهراً تصمیم گرفته‌اید شعر بی‌وزن بنویسید اما موقع شعر خواندن حتماً سراغ اشعار موزون هم بروید. بیشتر شاعران برجسته‌ای که شعر بی‌وزن نوشته‌اند، به شعر موزون هم تسلط داشتند. شما می‌توانید از ویژگی‌های مشترک بین انواع اشعار، در نوشته‌هایتان استفاده کنید و آثار غنی‌تری بنویسید. پیشنهادم این است که بعد از مطالعۀ کافی سراغ نوشتن بروید تا اثر آن را در نوشته‌هایتان ببینید و خودتان اولین نفری باشید که از تغییرات خوشحال می‌شوید. موفق باشید.

منتقد : روح‌الله احمدی

روح‌الله احمدی که گاهی به اسم «بلبل» طنز می‌نویسد. متولد ۱۳۶۸ تهران شاعر، نویسنده، طنزپرداز و مجری نوازنده و مدرس هارمونیکا (سازدهنی) کوهنورد و طبیعت‌گرد - نویسنده و طنزپرداز مطبوعات و نشریات مختلف از جمله: رشد جوان و نوجوان، ماهنامه سپیده ...



دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.