فقط برای خودمان شعر ننویسیم!




عنوان مجموعه اشعار : تجربه هندی
شاعر : علی شهودی


عنوان شعر اول : شکست شیشه
از شکست شیشه کی حرمت فزاید سنگ را
کی درشتی فر فزاید شخص بی فرهنگ را

زور گویان را نباشد دائما دوران بکام
می کند آه ضعیفان، سرنگون اورنگ را

بحرعزت می توان جستن به آب روی لیک
کی توان با آب دریا شست نقش ننگ را

گر شوی آزاد از بار تعلق همچو خضر
می توان در لحظه ای پیمودصد فرسنگ را

جان اگر داند چها در عالم بی رنگی است
هر نفس بر هم زند این جسم رنگارنگ را

هر که باشد از نسیم دوستی محروم گر
باد عجبش بر فروزد شعله های جنگ را


علی شهودی


عنوان شعر دوم : -
-

عنوان شعر سوم : -
-
نقد این شعر از : روح‌الله احمدی
سلام خدمت آقای شهودی گرامی.
با توجه به اینکه در این نوبت فقط یک شعر کوتاه فرستاده بودید، به آثار قبلی شما و نقدهای دوستان بزرگوارم مراجعه کردم و دیدم که سعی کرده‌اید در قالب‌های مختلف، مضامین مختلف و سبک‌های مختلف بنویسید. این تمرین‌کردن‌ها یا به اصطلاح مشق‌کردن‌ها مطمئناً باعث پیشرفت شما خواهد شد. از طرفی با آزمودن سبک‌ها و قالب‌های مختلف، می‌توانید علاقۀ خود را هم پیدا کنید. علاوه بر علاقه، ممکن است شاعری در زمینه‌ای استعداد خاصی داشته باشد، پس امتحان کردن انواع مختلف شعری شاید باعث پیدایش استعداد خاص شما هم بشود. شما هم در عنوان ذکر کرده‌اید که برای تجربه به سبک هندی نوشته‌اید. امیدوارم که بعد از همۀ این تجربه‌کردن‌ها، شاخۀ خاص خودتان را ایجاد کنید و به سبک خودتان بنویسید.
از همۀ این حرف‌‎ها که بگذریم، به مخاطب می‌رسیم. یکی از دلایل اصلیِ ایجاد و جریان داشتن سبک هندی در زمانِ خود، وجود مخاطب ویژۀ آن بود؛ به‌ویژه شاهان و درباریان و مردمان عصر صفوی. یکی از ویژگی‌های سبک هندی این است که می‌تواند سریع با مخاطب ارتباط برقرار کند.
از نظر من هیچ‌کدام از اجزاء شعر، قدیمی و کهنه نمی‌شوند، حتی اگر استفاده از آن‌ها در سال‌های اخیر مرسوم نباشد. پس شاعر می‌تواند سبک، قالب و مضمون قدیمی را دوباره استفاده کند، به شرط آنکه آن را طوری بازآفرینی کند که برای مخاطب تازگی داشته باشد. چیزی که نباید فراموش شود مخاطب است. مگر نه اینکه صائب و دیگران سبک هندی را به اوج رساندند؟ پس مخاطبِ سبک هندی به سراغ همان بزرگان و آثار خوبشان می‌رود. بعضی از استادان و منتقدان می‌گویند که همیشه نباید با خواستۀ مخاطب همراه شد و باید مخاطب را با خود همراه کرد. من هم این حرف را قبول دارم. اگر سلیقۀ مخاطب خیلی سطحی بود، هنرمند می‌تواند آن را ارتقاء بدهد اما سلیقۀ مخاطب هرچه که بود، شاعر نباید مخاطب و سلیقه‌اش را رها کند و فقط کار خودش را انجام بدهد. اثر هنری با مخاطبانش زنده است. پس بررسی کنید که اثر شما مخاطب را چقدر جذب می‌کند؟
از دل شعرهای سبک هندی، شاه‌بیت‌ها یا ضرب‌المثل‌های خوبی بیرون آمده است اما معمولاً مخاطب، همان شاه‌بیت‌ها را شنیده است. کم پیش می‌آید که مخاطب، تمامِ شعری را که آن شاه‌بیت فقط یک بیت از آن است، شنیده یا حفظ باشد! حتی آثار همان شاعران ممتاز سبک هندی! در واقع همان شاه‌بیت‌ها توانسته‌اند مخاطب را جذب کنند؛ نه بیت‌های دیگر! مخاطب این روزها نسل ساندویچ و غذای سریع است و می‌خواهد حرف را در کوتاه‌ترین حالت بشنود. پس احتمالاً تک‌بیت‌های ناب مخاطب زیادی دارد. اما باقی ابیاتی که می‌نویسیم به چه درد می‌خورد؟ تازه این در حالتی است که شعرمان تک‌بیت‌های نابی داشته باشد!
یکی از ویژگی‌های سبک هندی، سادگی زبان است. امیدوارم اگر تصمیم گرفتید به سبک هندی بنویسید، این نکتۀ مهم را در نظر بگیرید. نزدیک شدن زبان شعر به زبان کوچه و بازار و استفاده از تعابیر مردم، یکی از ویژگی‌های خوب سبک هندی است اما اگر الان می‌خواهید به سبک هندی بنویسید، باید به زبان کوچه و بازار الان نزدیک بشوید! در واقع باز هم به مخاطب می‌رسیم!
از همین چند بیت مشخص است که شما دوست شاعرم اندیشه دارید. اندیشۀ خوبی هم دارید. در سرودن هم توانایی دارید. شاید بعضی از تجربه‌هایتان در سرودن به قوت بعضی دیگر نباشند، اما همین تلاش‌ها باعث موفقیت بیشتر خواهند شد. امیدوارم روزی آثار شما را در سبک و زبان ویژۀ خودتان بخوانیم و لذت ببریم.
موفق باشید.

منتقد : روح‌الله احمدی

روح‌الله احمدی که گاهی به اسم «بلبل» طنز می‌نویسد. متولد ۱۳۶۸ تهران شاعر، نویسنده، طنزپرداز و مجری نوازنده و مدرس هارمونیکا (سازدهنی) کوهنورد و طبیعت‌گرد - نویسنده و طنزپرداز مطبوعات و نشریات مختلف از جمله: رشد جوان و نوجوان، ماهنامه سپیده ...



دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.