بیش از این‌ها می‌توان




عنوان مجموعه اشعار : .
شاعر : حسین چمن سرا


عنوان شعر اول : .
ای لبت شهد خرمای جهرم، ای تنت ظهر مردادِ اهواز
چشم‌هایت: دو تا مست لاقید، گیسوانت: شرابیِّ شیراز

قصد قشلاقْ سوی تو دارم، از زمستانِ دور از تو مردن
از فناگاهِ دور از تو بودن، سوی تو کرده‌ام عزمِ پرواز

ای فراپایه‌ی پایدار... ای سایه‌ات تا ابد برقرار... ای
آفتاب به رنگِ بهار... ای -هست تا هست- در کارِ آغاز!

پادشاها شهیدت منم من، ها! مرادا مریدت منم من
بنده‌ی زرخریدت منم من، ای خداونده‌ی عالمِ ناز

تحت تاثیر اعجاز عشق است، آنچه از کلْکِ من می‌تراود
هرچه اطناب در آن ببندم، باز متنی‌ست در اوج ایجاز

عنوان شعر دوم : .
.

عنوان شعر سوم : .
.
نقد این شعر از : فریبا یوسفی
نقد این غزل را با تحسین آغاز می‌کنم. این شعر را اگر هریک از ما منتقدان بنویسیم و به مخاطبان خود عرضه کنیم، شعری مقبول و پسندیده است، در حالی که به شاعر جوانی که البته کم‌تجربه نیز نیست، توصیه‌هایی خواهیم کرد که چنین باش و چنان کن. خوب است در نقد به ظرایف اشاره شود، به باید و نبایدهایی آرمانی و ایده‌ال، به نکاتی که همواره یک شعر خوب را بهتر و شعر بهتر را عالی خواهد کرد اما گاهی کمتر به قوت‌ها و برجستگی‌های شعر اشاره می‌شود. پیش از این هم چند نوبت از این شاعر شعرهایی خوانده و دربارۀ آن نکاتی نوشته‌ام. ظاهرا این شاعر از جمله شاعرانی است که بالاترین رقم ثبت شعر در این پایگاه و دریافت نقدهای منتقدان را داراست. تصور من مبتنی بر حافظه این است که شعرهای ایشان اغلب شعرهای متوسط رو به بالا بوده‌اند و شاعر در اصول بنیادین شعر نقص و ضعفی نداشته است. عموما جزییاتی در شعر که می‌توانند با اصلاح و ویرایش شعر را از خوب به بهتر ارتقا دهند، نکاتی در نقد شعرهای ایشان بوده است. جالب این است که این شاعر جوان همچنان در پی دریافت نظرات گوناگون منتقدان است و پیداست خود را در موقعیت مطلوب نمی‌بیند. برخلاف گروهی از شاعران جوان که با کمترین دانش و ذوقی، شعرهای خود را سالم و بی‌نقص می‌پندارند این شاعر همچنان در پی بهره‌گیری از آراء منتقدان است.
در این غزل پنج بیتی که ابیاتی بلند دارد، اگرچه موسیقی کناری تنها متکی به قافیه است و از ردیف بهره ندارد، هر بیت موسیقی روان درونی دارد و شعر را برخوردار از لحن و آوایی کاملا موسیقایی ساخته است. شاعر نه تنها در گزینش کلمات به معانی آن توجه دارد، بلکه به لفظ و آوای کلمات نیز نظر دارد و هر کلمه را در کنار کلمات دیگر و موسیقی حاصل از تلفظ پیاپی کلمات انتخاب می‌کند و اگرچه آگاهانه، اما انگار ناخودآگاه به موسیقی حاصل از تلفیق کلمات نیز توجه دارد و پیوستگی آوای کلمات را نیز به موسیقی شعر خود افزوده است، این است که استفاده نکردن از ردیف، آسیبی به موسیقی شعر او وارد نکرده است؛ اوج این هماوایی را در بیت سوم می‌بینیم. علاوه بر این از قافیه‌های درونی نیز که معمولا شاعران در سروده‌هایی با ابیات بلند و وزن‌های دوری از آن بهره می‌گیرند، بهره گرفته است.
یک نکته که نیما یوشیج بر آن تاکید داشت این بود که در شعر، توجه داشته باشیم شعر ما تبدیل به یک قطعۀ موسیقی نشود و حظ ما از شعر منحصر به حظ از موسیقی نباشد (این نقل مضمون سخن نیماست) در این غزل تا حدی به این لغزشگاه نزدیک شده‌ایم و محتوا و سخن شعر، تحت تاثیر موسیقی آن قرار گرفته است. نکتۀ دیگر این که از این شاعر جوان می‌توان انتظار داشت در مسیر برجسته‌سازی شعر خود، به خلاقیت‌ها و نوآوری‌هایی برسد که سابقۀ کمتری در شعر دارند. این شاعر با سن کم و تجربۀ مناسب و قابل قبول در شرایطی است که می‌تواند راه‌های تازه‌ای برای هنجارگریزی‌ها و تازه‌سازی‌ها کشف کند. راه‌هایی جز تکرار آرایه‌های تضاد و برجسته‌سازی‌های موسیقایی و زبان‌آوری‌ها و ... این انتظار از این شاعر توانمند و خوش‌ذوق بی‌هوده نیست.
با آرزوی موفقیت‌های بیشتر برای ایشان.

منتقد : فریبا یوسفی

 شاعر، نویسنده، منتقد ادبی. تولد: 22مهرماه 1349، تهران تحصیلات: فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران ـ دارای گواهینامه پایان دوره آموزش ویراستاری از جهاد دانشگاهی و فعالیت در این زمینه. ـ گذراندن دوره‌های خوشنویسی در ...



دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.