اولین انتخاب، بهترین انتخاب نیست




شاعر : علیرضا داشچی


ناز ِ چشمت جانِ من را بر لبم می آورد ؛

                ‌        ‌‌‌‌     روی ِ ماهت روشنی را در شبم می آورد

نام ِ تو در شعر ِ من باشد چه کاری میکند ؟

                             کشفِ مضمونِ تو را در مطلبم می آورد

دیگران در قلب ِ من مانند ِ شاگردانی اند
                          
                                    یادِ تو استاد را در مکتبم می آورد

هر زمانی دست ِ من را سفت میگیری عزیز ؛

                       ‌‌‌‌‌‌        پیشِ مردم ، باد را در غَبغَبم می آورد 

در نمازم سخت مشغول ِ دعا هستم ولی ؛
              
                             یاد ِ آغوش ِ تو شک در مذهبم می آورد

 
‌‌‌                                  ‌‌‌
                                      ‌‌‌‌‌‌‌‌   

               ‌                  ‌‌‌‌‌     
 
نقد این شعر از : آرش شفاعی
شاعری هزار فوت و فن دارد که مثل هر هنر و کار دیگری این فوت و فن ها در نتیجۀ تجربه و ممارست زیاد به دست می آید. این فوت و فن ها را نمی توان به طور دقیق آموزش داد و به دیگران منتقل کرد چرا که بیشتر آن ها به دلیل تجربۀ شخصی به دست می آید. آموزش تا جایی شدنی است اما از جایی به بعد، تجربه است که دست شاعر را می گیرد. شعر «علیرضا داشچی» از مرحلۀ آموزش و آموزاندن اصول و درس های اولیۀ شعر و شاعری گذشته است. ما با شاعری طرف هستیم که وزن و قافیه را می شناسد و عیب و ایرادهای اینچنین در شعرش نیست. از طرف دیگر سعی می کند مضمون های تازه بیابد و ملاحت شعرش را بیفزاید اما کمبود تجربۀ شاعری اینجا به چشم می آید. هر شاعری که خودش با شعر سالها درگیر بوده باشد و تجربه ای در سرودن داشته باشد با خواندن غزل این شاعر می فهمد که شاعر در سرودن این شعر به شدت تحت تأثیر قافیه ها بوده است. ترکیب قافیه و ردیف، مضمون حرف های شاعر را به وجود آورده است و اینکه شاعر از استاد و شاگرد حرف می زند، بخاطر قافیۀ مکتب بوده است و اگر در بیتی دیگر شاعر از نماز و دعا حرف می زند به این دلیل است که با قافیۀ مذهب سر و کار داریم .
یک شاعر با تجربه، دست خود را اینچنین برای مخاطبش رو نمی کند بلکه سعی می کند جست و جوی خود را برای انتخاب مضمون، بیشتر و بیشتر کند. سعی می کند مخاطب را با انتخاب های خوب و دور از ذهن غافلگیر کند و فکر و ذوق او را به دنبال خودش بکشاند. «علیرضا داشچی» باید برای بهتر شدن شعرش، از قافیه ها بیشتر کار بکشد و به اولین و ساده ترین مضمونی که به ذهنش می رسد، بسنده نکند. در این صورت است که ملاحتی که او و مخاظبش از غزل انتظار دارند، حاصل می شود.

منتقد : آرش شفاعی

شاعر، منتقد و روزنامه نگار. متولد 1354 در مشهد، دانشجوی دکترای علوم ارتباطات اجتماعی و دبیر سرویس فرهنگ و هنر روزنامه قدس.



دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.