توضیح نده!




عنوان مجموعه اشعار : پیـچ
شاعر : امیر مهدی اشرف نیا


راهی نمانده است
این پیـچ را رد کنیم
می رسیم به مرز

و مرز جاییست
که اول از خودت می گذری
بعد می گذاری
گذشته
با سرعت
از مقابل چشمانت بگذرد

یعنی از این بند که بگذری می رسی به بند بعدی
بعد به بند بعدی
بعد به بند بعدی

و این یعنی
داری به زندان بزرگتری منتقل می شوی
یعنی، هرچه بزرگتر شوی
باز هم نمی توانی رنگ پیراهنت را خودت انتخاب کنی

گاهی مرزِ بین رنگ ها
آنقدر کم رنگ می شود
که می مانی سیاه پوشیده ای یا سفید

گاهی می مانی و می گویی:
درست می شود
گاهی می روی و می نویسی:
راهی نمانده است

این پیـچ را رد کنیم می رسیم به...




گاهی مرزِ بین مرگ وُ زندگی
یک پیـچ است
نقد این شعر از : آرش شفاعی
پیشتر هم شعرهای شما را نقد کرده بودم و تأکید کرده بودم که شما نگاهی ریزبین و دقیق دارید و البته حرف هم برای گفتن. معمولاً شاعرانی که برای گفتن حرفی بر دل مانده و تفکری در سر مانده، دست به قلم می برند دچار مشکلی می شوند که شعر شما شده است البته این را هم بگویم که در شعر سپید به دلیل آزاد بودن دست شاعر این ایراد بیشتر روی می دهد و در قالب کلاسیک معمولاً محدودیت های وزن و قافیه به شاعر اجازه نمی دهد که دچار این مشکلی بشود که در شعر شما هست. اما آن مشکل چیست؟ مشکل توضیح، مشکل توضیح از جایی شروع می شود که شاعر احساس می کند مخاطب در فهم آنچه مد نظر اوست، ناتوان است. برای همین مجبور است برای اینکه مخاطبان را در جریان همۀ مفاهیم مورد توجه شاعر باشد، دائماً در شعرش توضیح بدهد و توضیح بدهد و پیش برود. به اینهمه «یعنی» در شعر توجه کنید آیا این جز به این معناست که شاعر قصد دارد با توضیحات مکرر، مخاطب را بیشتر و بیشتر با منظور خود آشنا کند. این موضوع باعث دو ایراد در شعر می شود، اول اینکه شعر به شکل مشهودی مطول می شود و سطرهای اضافه در شعر وارد می شود که خود ایراد مهمی است، اما ایراد دوم این است که ساختار شعر از دست می رود و شعر به یک متن پریشان و حتی گاه به یک نثر مقطع شبیه می شود و دیگر تشخص فرمی یک شعر را ندارد. این بی ساختاری در این شعر بخصوص در سطرهای پایانی خودش را بیشتر نشان می دهد. به شاعر توصیه می کنیم یکبار دیگر با همان نگاه ساختارگرا به شعر نگاه کند و سعی کند هرجایی به توضیح دادن افتاده است، مسیر شعر را تغییر دهد. شاعر باید بتواند به مخاطب و درک و فهم او اعتماد کند، فکر کردن به میزان همراهی مخاطب با شاعر در لحظۀ سرودن شعر اشتباهی غیر حرفه ای است و باید از آن اجتناب کند چرا که باعث می‌شود شعر از مسیر درست و واقعی خود دور شود.

منتقد : آرش شفاعی

شاعر، منتقد و روزنامه نگار. متولد 1354 در مشهد، دانشجوی دکترای علوم ارتباطات اجتماعی و دبیر سرویس فرهنگ و هنر روزنامه قدس.



دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.