کارمان را پرداخت کنیم




عنوان مجموعه اشعار : تنهایی!
شاعر : محمدرضا امینی


عنوان شعر اول : تنهایی!
ای قسمت ناگزیر! ای هرجایی!
هر جا بروم تو هم همان جاهایی
در هیچ زنی از تو ندیدم ردّی
ای نیمه‌ی دیگر من ای تنهایی!

عنوان شعر دوم :


عنوان شعر سوم :
نقد این شعر از : عبدالله مقدمی
با دیدن عنوان تعداد شعرهایی که آقای محدرضا امینی برای پایگاه نقد فرستاده اند و همینطور دیدن سابقه و سن بسیار پایین شان، به راحتی می توان متوجه شد که شاعر چقدر به پیشرفت و نقد آثار خود در همین ابتدای راه اهمیت می دهد. این خود به تنهایی ارزش بزرگی است. خود شعر هم به نسبت یک سال سرایش شعر، خوب و حتی فراتر از آن است. شاعر بر ابتدائیات شعر مسلط است و از آن گذشته، با همین شعر خود توانسته چیزی بر عالم ادراک مخاطب خود بیفزاید. اما این افزودن کم است یا زیاد؟ باید بگویم این رباعی در بیت آخر تاثیرگذار است. مخصوصاً ضربهء نهایی و غافلگیری مصرع آخر آن جالب توجه است. مصرع آخر هم موسیقی دلنشین و آرامی در درون خود دارد و هم اینکه از نظر معنایی و مضمونی می تواند ذهن مخاطب را اقناع و راضی کند. اما تقریباً اولین چیزی که بعد از خواندن این رباعی در ذهن مخاطب حرفه¬ ای شعر شکل می گیرد این است که شاعر برای یک دکمه کتی دوخته است. در واقع به صورت واضح مشخص است که ابتدا بیت دوم و حتی فراتر از آن مصرع چهارم شکل گرفته است و بعد از آن شاعر بقیه شعر را سروده است. البته باید توجه داشته باشید که منظور من این نیست که شما چگونه شعر بگویید یا نگویید. شما به عنوان شاعر آزادید به هر نحو شکلی که خواستید شعر را آغاز کنید و به انجام برسانید اما باید یادتان باشد که در نهایت آفرینش شما نباید این را نشان بدهد. نباید رد ناشیانه خطوط زمخت روی اثر باقی بماند. اثر باید آنقدر پرداخت شود که چشم های تیزبین هم قادر نباشند جداافتادگی ای بین دو مصرع پیدا کنند. در این رباعی این اتفاق نمی افتد. بیت اول: « ای قسمت ناگزیر! ای هرجایی! / هر جا بروم تو هم همان جاهایی» کاملاً مشخص است که خیلی سردستی و بدون تامل کافی نوشته شده است. صفت «هر جایی» نمی تواند به درستی و بدون بیرون زدگی روی «تنهایی» بنشیند. علاوه بر آن «همان جاها» خود اشکالی دیگر است. دلیلی برای اینکه به جای «جا»، «جاها» بیاید، به جز وزن وجود ندارد. مصرع سوم با تعلیق بیشتر و بهتری نوشته شده است و در نهایت مصرع چهارم کشف غافلگیرکننده وجود دارد. فقط باید به این توجه کنیم که در مصرع های قبلی باید حداکثر حسن تعلیل وجود داشته باشد. البته مصرع های قبلی هم می توانند باری از کشف را بر عهده بگیرند اما اگر این اتفاق هم نیفتاد نباید «همینطوری» و «باری به هر جهت» بیایند.

منتقد : عبدالله مقدمی

عبدالله مقدمی (زادهٔ ۱۳۵۹ خورشیدی) شاعر، نویسنده، روزنامه‌نگار، طنزپرداز ایرانی است. از سال‌های میانی دههٔ هفتاد شروع به نوشتن کرد. اگر چه تا سال ۱۳۸۰ در جلسات و انجمن‌های تهران و شهرری فعالیت می‌کرد ولی در این سال با عضویت در انجمن شاعران ...



دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.