رباعي روان




شاعر : محمدرضا امینی


یک مرتبه دنیا ی مرا دزدیند
مضمون غزل های مرا دزدیدند
من شاعری از جنس تغزل بودم
معشوقه ی زیبای مرا دزدیدند
نقد این شعر از : سید اکبر میر جعفری
همين كه شاعر اين رباعي و چند رباعي ديگر ، به سادگي مي تواند حرف خودش را بزند، نشانة توفيق نسبي اوست. گرچه توفيق در رباعي - به ويژه در روزگار ما- بسيار دشوار است. اصولا شعر كوتاه بايد حامل مضموني عميق و تكان دهنده باشد تا بتواند در ذهن مخاطب جا خوش كند.يا اينكه شاعر با استفاده از امكانات زبان موقعيتي را براي مخاطب به وجود آورد كه او را دچار غافلگيري كند؛ علي رغم انكه مضمون شاعر چندان هم به موضوعات عميق انساني مربوط نباشد. به هر حال ادبيات بيش از آنكه « چه گفتن باشد»، «چگونه گفتن است». در اين مورد تسلط بر زبان حرف اول را مي زند.
مضموني كه در اين رباعي ديده مي شود، شايد بارها در شعر هاي ديگران تكرار شده است؛ اما نوع زبان و بيان آن از زبان شاعري كه در ابتداي راه است،ستودني است.

منتقد : سید اکبر میر جعفری

سيد اكبر ميرجعفري كارشناس ارشد زبان و ادبيات فارسي كارشناس و نويسندة كتاب هاي درسي   آثار: حرفي از جنس زمان ( نقد و تحليل شعر انقلاب) گزيده ادبيات معاصر  ( شعر) گندم و بلدرچين    ( شعر) پايان رنگ هاي جهان  ( شعر مذهبي)  گنجشك اشتياق كمي نيست ( شعر ...



دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.