در نام و نشان كتب شعر (جاي پا/ سيمين بهبهاني) / ارمغان بهداروند



در این دفتر که بیشتر اشعار نیمه سنتی هستند، شاعر از مولفه­ ی روایت بیشترین بهره را در شعر از آن خود کرده است و موضوعاتی عمدتاً اجتماعی را در قالب این شعرهای نیمه سنتی روایت نموده است هر چند نمی ­توان از کنار چند غزلی که در این دفتر کار شده ­اند به سادگی گذشت. «این گونه ­ها شعرها، نمایشی است از روح رنجدیده و اجتماعی شاعر و لذا از نظر کارکرد عنصر عاطفه نسبتاً موفق است به خصوص که شاعر اجازه می ­دهد شعر در درونش بماند تا پخته گردد و سپس دست به قلم می­ برد. همین که شعرها با پایان تکان دهنده ­ای که دارند تا مدتی در ذهن خواننده می­ مانند و شخصیت­ های آن با تو همراه می­شوند، بیانگر موفقیت نسبی شعر در سطح عاطفی است. در اشعار سنتی این دفتر، وجه برجسته ­ای به چشم نمی ­آید. مضمون­ ها عمدتاً غنایی و سخت متاثر از شعر غنایی کلاسیک بوده و صبغه ­ی تقلید در آن­ها محسوس است» 2 جای پا دفتر شعری است که شاعر آلام و رنج­ های اجتماعی خود را با لحنی عاطفی که یادآور اشعار پروین اعتصامی است منتشر می ­نماید. هر چند سیمین بعدها در چاپ مجدد این دفتر شعرهای آن را «نشان خامی، آسان پذیری و خود بیش انگاری» می ­داند. شمس لنگرودی در کتاب تاریخ تحلیلی شعر نو چنین می ­نویسد که: «جای پا ترکیبی از رمانتیسم انسان­دوستانه ­ی شعر پروین اعتصامی و خصوصیات اروتیک- سیاسی شعر دهه ­ی سی بود. اساس جای پا واقعیات تلخ و مبتذل و هرزه­ ی روزمره چون «زندگی یک روسپی»، «یک پاانداز»، «گورکن»، «کارمند فقیر» و ... بود ولی نوشته ­ها به سختی به شعر نو ارتقاء می­ یابند.»3

جای پا

در پهن دشت خاطر اندوهبار من
برفی به هم فشرده و زیبا نشسته است
برفی که همچو مخمل شفاف شیر فام
بر سنگلاخ وی، ره دیدار بسته است
آرام و رنگ باخته و بیکران و صاف
یعنی نشان ز سردی و بی مهری ی من است
در دورگاه تار و خموش خیال من
این برف سال هاست که گسترده دامن است
چندین فرو نشستگی و گودی ی عمیق
در صافی ی سفید خموشی فزای اوست
می گسترم نگاه اسفبار خود بر او
بر می کشم خروش که : این جای پای اوست
ای عشق تازه، چشم امیدم به سوی توست
این دشت سرد غمزده را آفتاب کن
این برف از من است،‌ تو این برف را بسوز
این جای پا ازوست،‌ تو او را خراب کن3

منابع و ماخذ

  1. زرقانی، سید مهدی، چشم انداز شعر معاصر ایران، نشر ثالث. چاپ سوم .1387. ص383
  2. شمس لنگرودی، محمد، تاریخ تحلیلی شعر نو، نشر مرکز. سال چهارم. 1384. ص350
  3. بهبهانی، سیمین، جای پا، تهران، معرفت، 1335

 




در تلگرام به اشتراک بگذارید
ارسال کننده مقاله : ارمغان بهداروند
دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.