در نام و نشان كتاب (ماخ اولا- نيما يوشيج) / ارمغان بهداروند



ماخ اولا از جمله کتاب­ هایی است که پس از مرگ نیما منتشر گردید. نیما در دفتر ماخ اولا به عنوان ناظری است که طبیعت را روایت می­ کند و شعرش مستقیماً تحت تاثیر این طبیعت است. نیما در این دفتر اگر چه بیشتر در روایت طبیعت و کوه و رودخانه به سر می ­برد اما نیم نگاهی به اجتماع پیرامون خود نیز دارد که نشان از تعهد او در قبال رویدادهای اجتماعی است اگر چه شاید این تعهد کمی کم رنگ به چشم بیاید. ماخ اولا نام رودخانه­ ای است که نیما حرکت این رودخانه را به شعر درآورده است و به عنوان یکی از شاهکارهای خود باقی گذاشته است. انتخاب نام این دفتر نیز بر اساس شعری به همین نام است که شاعر در دفتر شعر خود آورده است. این موضوع به  نوعی موید روح طبیعت­ گرای نیما در شعر است که به وضوح در این دفتر قابل مشاهده است.

 

ماخ اولا

ماخ اولا پیکره ­ی رودِ بلند.
می­ رود نا معلوم
می­ خروشد هر دم
می­­ جهاند تن، از سنگ به سنگ.
چون فراری شده­ ای
که نمی­ جوید، راه ِ هموار.
می­­ تند سوی نشیب
می­ شتابد به فراز.
می­رود بی سامان
با شب تیره، چو دیوانه که با دیوانه.
رفته دیری­ست به راهی کاو راست
بسته با جوی ِفراوان، پیوند.
نیست، دیری­ست بر او کس نگران.
اوست در کار سراییدن گنگ
اوفتاده ست ز چشم دگران.
بر سر دامن این ویرانه.
با سراییدنِ گنگِ آب­اش
زآشنایی؛ ماخ اولا راست پیام
وز ره مقصد، نه معلوم اش حرف
می­ رود لیکن او
به هر آن ره که به او می گذرد
هم چو بیگانه که بر بیگانه.
می­ رود نامعلوم
می­­ خروشد هر دم.
تا کجاش، آبشخور
هم چو بیرون شدگان از خانه1

منابع وماخذ:

  1. یوشیج، نیما، ماخ اولا، نشر سخن، تهران، 1330
     



در تلگرام به اشتراک بگذارید
ارسال کننده مقاله : ارمغان بهداروند
دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.