در نام و نشان كتب (من فقط سپيدي اسب را گريستم) / ارمغان بهداروند



من فقط سپیدی اسب را گریستم

 

احمدرضا احمدی دفتر شعر من فقط سپیدی اسب را گریستم را در سال 1350 منتشر کرد. احمدی که از معروف ­ترین چهره­ های شعر غیرمتعهد و از بنیانگذاران موج نو است، با ترویج تئوری شعر بدون گرایش اجتماعی و تعهدآور در آن سال­ ها نوعی شعر خاص در جریان معاصر ایجاد کرده بود. به هر شکل احمدرضا احمدی با ارائه­ ی این دفتر عملاً نگاه اجتماعی و تعهد خود را به نمایش می گذارد. این مهم علاوه بر متن شعرها در نام بسیاری از اشعار و به ویژه در نام کلی این دفتر به خوبی آشکار است. انتخاب این نام شاعرانه که متضمن رویکرد مبارزان و استعاره­ای برای بی گناه دانستن آنان است به خوبی نمایانگر درونمایه­ های این دفتر است و شاعر با انتخاب این نام که زیباشناسی خاص خود را دارد، از تحولات اجتماعی و تحرکات انقلابیون یاد کرده است.

میدان صبح چهارشنبه

نیلوفر کنار چوبه ­ی اعدام گل نداد

شب، در سخن برادران پایان پذیرفت

پس چراغ را روشن بگذار

کسی در صبحگاه میدان

با چشمی از رنگ های دور

عبور می­ کند...

اکنون لحظه ­ی نشستن در می­ رسد

زبان تایید حرکت سیارات

چهارشنبه ­های عطرآلود برای شانزده سالگان

که پیرمردانش/ گلی عتیقه

می­ دانند

اکنون همه­ ی راه ­آن­ها به شب می­ ریزد.1

منابع و ماخذ

  1. احمدی، احمدرضا، من فقط سپیدی اسب­ها را گریستم، تهران، مروارید، 1350



در تلگرام به اشتراک بگذارید
ارسال کننده مقاله : ارمغان بهداروند
دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.