در نام و نشان كتاب (5) / ارمغان بهداروند



آینده

 

اسماعیل شاهرودی دومین دفتر شعر خود را با نام آینده و پس از شانزده ­سال از انتشار نخستین دفتر خود آخرین نبرد در سال 1346 و در نشر امیر کبیر چاپ کرد. هر چند شاهرودی به عنوان یکی از سیاسی­ ترین چهره ­های ادبی دهه­ی سی محسوب می ­شود اما با اتفاق کودتا به کلی از این میدان خارج گردید و خاموش شد. این دفتر که دربرگیرنده­ ی 35 قطعه شعر از شاهرودی است، بازتاب تحول و تغییر در شعر اوست. نام این کتاب آینده از یک سو به عنوان نام دیگر شاعر شد و از دیگر سو نشان از امیدواری شاعر به آینده است که مخاطب خود را دلگرم سازد، امیدی که در متن شعرهای او جریان دارد در انتخاب این نام نیز خود را بازتاب داده است.

 

حرف آخر

من نبض شعر خویش گرفتم

تبش از چهل گذشت.

بیهوده است کوشش­تان رفتنی است او

تا فرصت این میانه نشسته است

پاشویه­اش کنید.

شاید به دل درین دم آخر

او را ترانه­ای­است

وندر ترانه­ اش

از آن چه تا کنون نسروده است

او را نشانه ­ای است.

او آن زمان که رنگ سلامت به روی داشت

تابوت آن چه قالب شعر است

چون کاسه­ ای شکست

از این مریض حتی پس از هزاره­ ی میلاد بانگ من

عیسی شدن ز گور پریدن عجیب نیست

زیرا که او منادی راه نجات بود.

زین رو در ابتدای رسالت

سد بزرگ قافیه ­ها را از پیش پای کند

وز طینتی که داشت

شاه و گدا و کوه و کتل را ردیف ساخت.

 

منابع و ماخذ

  1. شاهرودی، اسماعیل، آینده، تهران، امیرکبیر، 1346، ص114

 




در تلگرام به اشتراک بگذارید
ارسال کننده مقاله : ارمغان بهداروند
دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.